1930 - -
Spoerri immigreert in 1942 naar Zwitserland. Van 1950 tot 1954 geniet hij een opleiding als danser. Van 1955 tot 1957 is hij danser bij de Opera van Bern. In 1957 is hij assistent van K. Bremer bij het theater van Darmstadt. In deze periode schrijft hij artikelen over experimenteel theater. In 1959 verhuist hij naar Parijs. In 1960 is hij medeoprichter van de Nouveaux realistes.
Hij begint aan zijn `trap pictures`, waarin hij objecten die willekeurig op hun ondergrond, zoals een tafel, bevestigt en tot kunstwerk uitroept. Hij werd in 1963 beroemd met zijn Menus-pièges: twaalf dagen werd het publiek in de Parijse Galerie J. uiteenlopende menu`s voorgezet, samengesteld door verschillende kunstenaars en schrijvers, variërend van exotische heerlijkheden tot broodsoep (`Menu prison`). Na afloop fixeerde Spoerri de resten van de maaltijd op het tafellaken en hing dat vervolgens als schilderij aan de muur. In de bediening zette hij dan bijvoorbeeld de toen bekende kunstcritici Pierre Restany. Zat je te eten en kon je roepen: `Pierre, viens ici!` Maar dan opeens kwam Daniel langs en zei: `Afblijven verder!` Kwam-ie met zijn lijmpot: alles vast, plastic over de asbak en hup weer een tafel klaar en aan de muur. Later heeft hij in Düsseldorf nog zijn eigen restaurant met hetzelfde systeem geopend.Voor hem was het echt het fixeren van een moment . Een tranche de vie. Een momentopname . In 1961 had hij zijn eerste solotentoonstelling in Galleria Schwarz in Milaan, en neemt hij deel aan de tentoonstelling `The Art of Assemblages ` in New york. In 1968 opent hij zijn eigen `Eat Art Restaurant` in Dusseldorf en geeft het tijdschrift `Eat Art Edition` uit. Een vriend vertelt: 'Daniel Spoerri ging wel eens naar de Marché aux Puces (de vlooienmarkt) in Parijs. Daar had je mensen met van die tapijtjes met een hoop ouwe troep erop. Dan kocht hij de hele handel op, haalde een busje lijm uit zijn zak en plakte alles vast. En dat ging dan zo in zijn deux-chevaux'.
Op zijn eigen website laat Spoerri nog eens alles zien.
http://www.danielspoerri.org/