1267 - 1337
Giotto, een beslissende figuur voor de gehele westerse kunst, wedijvert met zijn stads- en tijdgenoot Dante om de rijkdom aan emoties, situaties en avonturen. Dankzij zijn verblijf in Padua, Rimini en Napels (naast dat in Florence uiteraard) zijn plaatselijke scholen ontstaan die zijn stempel dragen en die bepalend zijn geweest voor het ontstaan van een gemeenschappelijke figuratieve manier van fresco-schilderen. In 1304 vertrekt de kunstenaar naar Padua, waar hij de Scrovegni-kapel voorziet van fresco's die eeuwenlang de 'inspiratiebron' van de Italiaanse schilderkunst zullen zijn. De hervonden plastische vormen van de menselijke figuur, tegen een landschappelijke achtergrond of in driedimensionale architectonische ruimten, vindt bevestiging in de opeenvolgende werken. Van werken die Giotto in Florence heeft geschilderd, zijn de fresco's in de twee kapellen (Bardi en Peruzzi) van de Santa Croce bewaard gebleven. Later werkt hij ook in Napels, Rome en Milaan.
Giotto wordt gezien als sleutelfiguur tussen Middeleeuwen en Renaissance: de mensen die hij afbeeldt tonen emoties, er komt een duidelijke neiging tot het doorbreken van het platte vlak in zijn schilderijen en alles krijgt meer volume door licht- en schaduwgebruik.
-