1928 - 1962
Yves Klein was een Frans autodidact kunstenaar. Van 1944-1946 studeert Klein aan De Nationale Koopvaardijschool. Lang voor hij er aan dacht om als kunstenaar actief te zijn, signeerde hij de lucht boven Cagnes - sur - mer, zodat het werk zijn kunstwerk werd. In 1946/47 sluit hij vriendschap met Claude Pascal en Arman.Ontwikkelt zijn eerste theorieen over monochromisme en vanaf 1947 schilderde hij éénkleurig rood of goud. In 1949 wordt zijn Symfonie monotoon voor het eerst uitgevoerd, een stuk van een enkele noot door Klein gecomponeerd. In 1950 stelde hij in Londen zijn monochrome werken ten toon, de eerste uiting van de jonge generatie ten aanzien van de kleur (een reactie op de action-painting), die zij wilde objectiveren. In zijn monochrome periode (1946–1956), die in 1957 uitliep op het uitsluitend gebruik van blauw, bereikte Klein prachtige effecten, bijv. met sponzen gedrenkt in blauw op een korrelig fond van hetzelfde blauw (o.a. in het door W. Ruhnau ontworpen theater te Gelsenkirchen) en met licht ingedeukte, met bladgoud bedekte vlakken. In 1952/53 woont Yves Klein in Japan waar hij de zwarte band in judo haalt. In 1955 keert hij terug in Parijs waar hij een Judoschool gaat leiden. Hij was in 1960 ook één van de medestichters van het Nouveau Realisme en zijn eerste kosmogonieën ontstonden; beelden die ontstaan door regen en wind op een doek te laten inwerken. In 1961 ontstaan zijn eerste planetarische reliefs en vuurschilderijen. In 1962 componeert hij Monotone Symfonie nr 2 en creëert volledige afgietsels van zijn vrienden Arman, Martial Raysse en Claude Pascal. Na twee hartaanvallen overleefd te hebben, overleed de kunstenaar in Parijs, 1962 (op een 34 jarige leeftijd) aan een derde.
Klein is zeer veelzijdig: als Nouveau Realist houdt hij zich o.a. met de volgende zaken bezig: Vanaf 1956 besluit hij alleen nog het lichtend diepe ultramarijn blauw `International Klein Blue` te gebruiken, waarmee hij schilderijen maakte maar ook dingen en personen beschilderde. In 1957 heeft hij zijn expositie `La Periode Blue` in de Galleria Apollinaire in Milaan. In 1958 presenteerde hij zijn lege kamers. In de daaropvolgende periode (1958–1962) verschenen de antropometrieën; composities tot stand gebracht door naakten, met verf bedekt, op aanwijzingen van de kunstenaar tegen een wit doek te laten bewegen. In 1960 had hij een expositie van zijn eerste schilderijen in een monochrome goudkleur op de Salon Antagonismes en een beroemde uitvoering vond plaats; Terwijl een orkest zijn Monotone Symfonie uitvoerde (een symfonie op één toon) kwamen drie beeldschone naakte modellen de ruimte binnen. De modellen besmeurden elkaar met blauwe verf , en drukten daarna zichzelf tegen papier dat opgehangen was aan één muur van de ruimte. De symfonie duurde 20 minuten, gevolgd door 20 minuten stilte.
Op deze prachtige site alles over Klein!
http://www.yvesklein.net/